Die dag, 12 september 2022, zal ik nooit vergeten. Een gewone dag. Tot dat appje binnenkwam van de vader van mijn kindje. Of ik hem wilde bellen als onze dochter (van toen 4 jaar) sliep. Dat deed hij nooit zo… Mijn gedachten draaiden overuren, want er waren al diverse ziekenhuis bezoeken en onderzoeken geweest. Met een drukkend gevoel op mijn borst en een onbestemd gevoel in mijn maag belde ik hem. De voor mij altijd sterke man met zo’n kwetsbare stem. Stil. Ik, die vroeg of het niet goed was. Zijn nee, zijn breken.
Wat hierna volgde is een onbeschrijflijk en onmenselijk proces. Hoe kanker zich zo snel kan verspreiden en in zo’n korte tijd alles overhoop kan gooien. Het leven stond volledig op zijn kop. Ondanks alle hoop die we bleven houden, werd al snel duidelijk dat er geen kans meer was op genezing. We probeerden onze dochter zoveel mogelijk te betrekken en ook te beschermen. Waar doe je goed aan? We creëerden momentjes met elkaar om nog zoveel mogelijk vast te leggen voor haar. Ik liet alle foto’s die ik had van hun samen in een boek afdrukken.
Hij besloot om tot haar 18e voor elk jaar een verjaardagskaart te schrijven. Ook heeft hij een speciale video opgenomen via Stichting Komma voor onze dochter. Zodat zij haar vader toch kan leren kennen in wie hij was. Prachtig en wrang tegelijk, omdat ze hem niet in het echt naast zich kan hebben.
Na vijf en halve maand moesten we op 6 februari 2023 afscheid van hem nemen. Ineens is die rollercoaster van ziekenhuis bezoeken en scans afwachten voorbij. Echter doet daarna een totaal nieuwe rollercoaster zijn intrede; de rouw van je kindje. Je eigen rouw. Rouw van familie, vrienden en mensen om je heen. Een pijn in mijn hart die ik niet kende.
Ondanks dat wij enkele maanden voor zijn ziekte uit elkaar waren gegaan, was er nog zoveel liefde voor hem. Daar zat ik, verlamd op de bank, met zijn trui bij me om zijn geur dichtbij te hebben. Een kindje naast me die ik had moeten vertellen dat haar vader er niet meer was, toen 4,5 jaar oud. Het meisje kreeg nachtmerries, begon te tandenknarsen in haar slaap en zat onder de rode vlekken. Haar jonge lijfje voelde dat er iets groots en naars was gebeurd, zonder dat ze alles cognitief volledig kon snappen. Ineens ben je binnen een periode van minder dan 6 maanden alleenstaande ouder geworden. Is niets meer zoals het was. Wordt ook niets meer zoals het was. Geen belangrijke mijlpalen meer kunnen delen met diegene die net als jij door die ouderschapsogen naar ons meisje kijkt. Er alleen voor staan. Elke beslissing zelf moeten nemen. Elke emotie opvangen, terwijl je zelf miljoen dingen door elkaar voelt. Opvoedvraagstukken niet samen meer kunnen afstemmen. Simpele dingen waar je samen als gezaghebbende ouders je handtekening voor moet zetten of toestemming voor moet geven… alles valt op jouw schouders ineens. Het lastigste van alles vond ik de angst die mij overviel dat ik de enige was die nog over is. Hoe erg mijn meisje mij nodig heeft en aan mij hangt. Dat ik moest blijven staan. Terwijl ik eigenlijk voelde dat ik om wilde vallen. Die verantwoordelijkheid voelde ineens loodzwaar.
Er was een Marieke voor dit moment en er is een Marieke hierna. Die oude Marieke komt nooit meer terug. Hoe je dan toch de kracht vindt om door dit proces heen te gaan. Hem mee te laten reizen met haar. In zijn getallen 14-04 (zijn verjaardag). In een grote papa beer knuffel met zijn T-shirt aan. Door elk jaar iets speciaals te doen op zijn verjaardag. Door een gedenk plekje in huis te creëren waar zij al haar knutselwerkjes, zwemdiploma’s en gewisselde tandjes neerzet. Hoe zij elke avond voor het slapen gaan zegt dat ze papa mist. Er gaat geen dag voorbij. In liefde is hij aanwezig.
Zijn gemis is ook blijvend voelbaar. De rouw krijgt daarbij steeds nieuwe gezichten. Van zachter naar weer pijnlijker naar weer zachter.
Ons meisje wordt eind augustus 8 jaar. Het moment breekt bijna aan dat hij er langer niet is dan wel. Dat schuurt. Dat doet pijn. Het ouderschap alleen dragen was ook niet mijn keuze. Het is mij overkomen. Met alle uitdagingen die het met zich meebrengt. Ik denk zo vaak, kon ik het hem maar even vragen. Of nu heeft ze zo hard haar vader nodig. Ik ben geen vader en moeder tegelijk. Ik ben haar moeder. Haar vader blijft haar vader al is hij fysiek niet meer hier. Die rol kan en zal ik nooit invullen. Wat ik probeer te doen, is zijn stem in mijn hoofd te horen in wat hij zou zeggen.
Nuchter. Duidelijk. Kort.
Ons verhaal zal per jaar en per levensfase van mijn dochter weer een nieuwe invulling krijgen. Wat ik mensen zou willen meegeven, is dat je ‘het’ geen plekje kan geven. Rouw gaat niet ineens over. Het reist met je mee in steeds een nieuw jasje en in welke vorm dan ook.
Instagram: @eerlijkalleen
