Die ochtend veranderde ons leven voorgoed

In november 2022 zijn onze zoontjes, Luca en Manuel, geboren na een spannende zwangerschap van 36 weken. De laatste dertien weken hebben mijn vrouw en ik op onze tenen moeten lopen, omdat onze zoontjes al bij 23 weken geboren dreigden te worden. Daarom werd mijn vrouw opgenomen in het Maxima Medisch Centrum. Eenmaal op haar kamer kwamen al snel een kinderarts, psycholoog en verpleegkundige met ons in gesprek om de mogelijke scenario’s te bespreken. Daarbij werd ons verteld dat als onze zoontjes op dat moment geboren zouden worden, zij geen overlevingskans zouden hebben en waarschijnlijk snel zouden overlijden. Ook stonden wij voor een moeilijke beslissing: mochten zij tussen de 24 en 26 weken geboren worden, dan moesten wij kiezen of we hen een kans op leven wilden geven of hen comfortabel wilden laten sterven. Uiteindelijk heeft het ziekenhuis er alles aan gedaan om de zwangerschap zo lang mogelijk te rekken, met een positief resultaat.

Deze gesprekken zijn ons nog lang bijgebleven. Het besef van wat we hebben meegemaakt en hoe anders het had kunnen lopen kwam later pas echt binnen. In de herfst van 2024 voelden we al langere tijd dat ons gezin nog niet compleet was en besloten we voor een tweede zwangerschap te gaan. Op 12 januari 2025 hadden we een positieve zwangerschapstest. We waren dolgelukkig. Op 5 maart, bij een zwangerschap van twaalf weken, kwamen we thuis van een rustige verjaardag van mijn zusje. Ik lag al in bed toen ik vanuit de badkamer een oorverdovende schreeuw hoorde. Ineens beland je in een horrorscenario: overal bloed. We dachten maar één ding: het is voorbij. Na controle in het ziekenhuis bleek tegen alle verwachtingen in dat het goed ging met onze baby. Er zat een hematoom tussen de placenta en de baarmoederwand, wat de bloeding veroorzaakte. Later zorgde dit hematoom nog vier keer voor een soortgelijke bloeding.

Toen mijn vrouw 24 weken zwanger was, stonden we samen stil bij dat moment met een gebakje. We zeiden nog tegen elkaar: We hebben de 24 weken gehaald

Zonder te vermoeden dat zij de volgende ochtend vanuit de badkamer riep: “Of ik heb een ongelukje gehad, of we hebben een probleem.” We zijn direct naar het Maxima Medisch Centrum gereden. Daar bleek al snel dat de vliezen inderdaad gebroken waren. Achteraf bleek dat het lichaam van mijn vrouw had geprobeerd het hematoom op te ruimen, maar daarbij per ongeluk de vliezen had beschadigd. Opnieuw kregen we de gesprekken die we eerder ook bij onze zoontjes hadden gehad.

Na een week in het ziekenhuis is op 6 juni onze dochter Haley geboren, bij 25 weken en 2 dagen zwangerschap. Ze woog 660 gram en was 31 centimeter lang.

De eerste weken op de afdeling neonatologie van het MMC gingen naar omstandigheden goed, natuurlijk met de nodige ups en downs. Volgens de verpleegkundigen was ze een pittig meisje dat duidelijk liet merken wanneer ze het ergens niet mee eens was. Tot de ochtend van 10 juli. Haar vaste verpleegkundige vertelde ons dat ze “niet zichzelf” was, maar dat ze nog niet wisten wat er aan de hand was. Na uitgebreid onderzoek werden de vermoedens steeds duidelijker. Uit voorzorg werd ze met een speciale babylance overgebracht naar Maastricht.

Daar werden de vermoedens bevestigd: het ging om NEC, een ernstige en vaak levensbedreigende darmontsteking die vooral voorkomt bij te vroeg geboren baby’s. Ze moest direct geopereerd worden, maar het was een zeer risicovolle operatie. Na anderhalf slopende uur kwam de chirurg naar ons toe met de mededeling dat de operatie technisch goed was verlopen, maar dat de risico’s nog lang niet geweken waren.

Na ruim tweeënhalve week in voortdurende spanning en na vele onderzoeken, bleek uit een echo dat twintig centimeter darm tot aan haar stoma geen doorbloeding meer had en aan het afsterven was. Volgens de chirurg kon dit met een relatief kleine ingreep worden verwijderd, waarna haar herstel weer opgepakt zou kunnen worden. De operatie moest snel plaatsvinden en stond gepland voor de volgende ochtend.

Die ochtend veranderde ons leven voorgoed. Na een uur kwam de chirurg naar ons toe met de mededeling dat ze de operatie hadden moeten staken, omdat haar darmen te ernstig waren aangetast door de infectie. Ze zou diezelfde dag komen te overlijden.

Uiteindelijk is Haley op 29 juli om 14:09 uur overleden...

Al deze gebeurtenissen hebben mij diep aan het denken gezet. Ik wil mij inzetten om andere gezinnen te helpen die met soortgelijk verlies te maken krijgen. Daarom ben ik een uitvaartonderneming gestart, speciaal gericht op miskramen, stilgeboortes en overleden baby’s.

Colin Hoebergen