Mijn naam is Sebastiaan (Bas) Mulder, 34 jaar en Aurelia Mulder is mijn vrouw, ook 34 jaar. Benjamin is onze zoon van 2,5 jaar. Ik schrijf dit verhaal uit de mij/ons ervaring, zo heeft een ieder een beeld wie wij zijn.
Ons ongelukkige avontuur begint eigenlijk in 2018, op het moment dat wij elkaar nog niet eens kenden (ik en Aurelia). In 2018 werd bij mijn eigen vader longkanker stadium 4 geconstateerd.
De vader van Aurelia raakte in datzelfde jaar zwaar gewond bij een bedrijfsongeval, dit leidde tot permanente hersenschade.
De dag dat ik te horen kreeg dat mijn vader longkanker had, was echt een klap voor mij. Positief als hij zelf bleef, ben ik er ook maar achter gaan staan. Vraag me niet hoe, maar mijn vader heeft deze loodzware behandelingen weten te overleven, wel met de nodige ongemakken, maar kwaliteit van leven was er nog zat.
Voor Aurelia begon eigenlijk al een soort vorm van rouw met haar vader. Haar vader leefde toen nog wel, maar was totaal niet meer de man die zij kende als vader, dat kwam door de hersenbeschadiging. Haar vader zat ook continu in een verpleeg-/verzorgingshuis. En het werd met de tijd alleen maar minder voor hem. Vasculaire dementie kwam hier in de jaren na 2018 ook nog overheen.
Uiteindelijk bleek in de loop van 2019 dat mijn vader de behandelingen goed doorstaan had en goede resultaten had geboekt. Als gezin ben je dan blij en wil je genieten van de tijd die nog komt.
Toen kwamen we aan in het jaar 2022. Na eindeloos naar de dokter te zijn gegaan met vreemde klachten, werd mijn moeder door verwezen naar het ziekenhuis. Al vrij snel bleek uit onderzoek dat het hier om uitgezaaide nierkanker ging. Het ziektebeeld van mijn moeder verliep echt met ups en downs. Het ene moment leek een behandeling aan te slaan, het andere moment leek helemaal niets meer te werken. Het verloop werd uiteindelijk schipperen tussen thuis proberen te zijn en weer in het ziekenhuis belanden omdat het niet ging. Deze situatie met mijn moeder heeft geduurd tot 22 september 2023. Die dag kwam mijn moeder te overlijden op 54 jarige leeftijd. Ik kende mijn moeder altijd als een volle vrouw. Tijdens haar behandelingen woog ze uiteindelijk nog een krappe 55 kilo. Toen ze stierf was ze boven de 100 kilo, dit was allemaal vocht. Dit geeft een beetje een beeld van hoe het ziektebeeld verliep.
Tijdens dit ziektebeeld van mijn moeder, werd mijn vrouw zwanger van onze eerste zoon Benjamin. We hebben er bewust voor gekozen om ma nergens buiten te houden en volop bij de zwangerschap te betrekken. Al hoopte ik dat ze het mee zou maken, als pure realist zag ik al gauw in dat ma dit nooit ging redden.
6 januari 2024 zou mijn moeder 55 jaar geworden zijn. Uitgerekend die 6 januari werd onze eerste zoon 2,5 week te vroeg geboren. Dit is bijzonder, maar eigenlijk ook een schok als het gebeurd. Hoe bestaat dit is de vraag? Door de hele situatie is de komst van Benjamin dus extra speciaal geworden, dit beseft hij maar al te goed. Het meest vreemde hiervan is, dat hij nog in de buik zat tijdens de opbaring en uitvaart van mijn moeder. Waar mijn moeder lag opgebaard, werd van die rustgevende natuurachtige muziek afgespeeld. Als mijn zoontje deze muziek nu bij leven hoort, raakt hij direct zwaar geëmotioneerd.
Later in 2025, kwam mijn schoonvader te overlijden. Eigenlijk ten gevolge van het zware ongeval in 2018. Het lichaam was gewoon op. Hij heeft qua leeftijd net zijn pensioen niet gehaald.
Ondanks dat je weet dat zo’n man een leven had, die hij vooraf nooit gewild had (alle veranderingen door het ongeval) blijft het gevoel aanwezig als verlies, ook al weet je, net als bij mijn eigen moeder, dat de persoon zelf niet meer hoeft te lijden en te vechten. Deze heeft rust, zelf blijf je wederom met een leeg gevoel achter.
Dit jaar zijn we belandt in 2026. Mijn vrouw is zwanger geworden van mogelijk ons tweede kindje!
Toen ik dit wist had ik direct de drang dit aan mijn vader te vertellen. Ik had zelf geen idee waar dit vluchtige gevoel bij mij vandaan kwam, misschien omdat mama de eerste gemist had. Zonder medeweten van mijn vrouw heb ik mijn vader bezocht. Kopje koffie, gezellig gesprek en even aankondigen dat hij nogmaals opa wordt. Ik zag het dubbele gevoel in zijn ogen. Wat was hij blij voor ons, wat had hij graag gewild dat mijn moeder dit ook meemaakte.
Twee weken later. Het is vrijdag 1 mei. Ik moet zelf naar het ziekenhuis voor een buikecho. Pa wist dit. In zulke situaties kan ik altijd iets verwachten. Een belletje, of een appje (succes, sterkte, in die trend). Maar er kwam niks. Het was nog vroeg, misschien sliep hij nog? Uit het ziekenhuis gekomen, nog steeds niks. Hierop ben ik hem gaan bellen en appen... geen gehoor.
Ik ben van het ziekenhuis in Heerenveen direct richting Meppel gereden, daar woonde pa. De ene engel op mijn schouder verzon allemaal excuses in mijn hoofd, ligt te slapen, staat te douchen, is telefoon vergeten. De andere engel draaide er niet omheen en zei letterlijk hier is wat aan de hand, dit kun je niet linken aan pa. Die pakt altijd op...
Omdat ik er behoorlijk warrig van werd, vergat ik dat er vlak voor afrit Meppel, wegwerkzaamheden waren. Hier belandde ik in de file. Mijn oom belde me daar. En hij bevestigde wat de meest duidelijke engel in mijn hoofd al vermeldde... pa is er niet meer.
De rest van de rit (nog enkele kilometers) was de meest vreemde autorit die ik meegemaakt heb.
Mijn vader heb ik aangetroffen deels in de hal, deels in de keuken. Gestorven aan een acute longbloeding. Ik hoop werkelijk dat dit beeld een hoop nabestaanden bespaart blijft.
Ruim twee maanden na het overlijden van mijn vader, is de zwangerschap van mijn vrouw gaan spoken. Daardoor zijn we in het UMCG beland. Het heeft tot enkele dagen voor de 24 weken als een donkere wolk boven ons gehangen dat we ook dit af moesten breken. De weg is nog lang, maar de bevalling staat nog steeds gepland (dat wil ik de lezers graag meegeven).
Buiten dat ik twee maanden geleden de uitvaart van mijn vader geregeld heb, was ik ook flink betrokken geweest bij de uitvaart van moeder. Ik was niet bestand tegen het gesprek met de uitvaartverzekering. Ditmaal ging het om onze nog ongeboren dochter, wat de mogelijkheden waren als het toch beëindigd moest worden.
In vogelvlucht werd de uitvaart van mijn dochter doorgenomen. Na dit gesprek was ik klaar en er ziek van.
Wat rouw met ons heeft gedaan?
Dat we in meerdere situaties weinig andere keus hadden dan doorschakelen naar de automatische piloot. Voor ons gevoel stond de wereld uiteraard stil, maar de situaties waar we ons in bevonden denderden elke seconde verder. Toen mijn moeder overleed, was mijn vrouw al aardig op weg met de zwangerschap. En dan moet je door. Wel heb ik zelf mijn volledige papa verlof bij de geboorte van mijn zoon opgenomen. De automatische piloot stond uit, de zwangerschap was ten einde en het gemis van moeder was groter dan ooit. Zelf heb ik altijd gezegd dat ik de geboorte van mijn zoon op ma’s verjaardag als eeuwige herinnering wilde (dit heeft geresulteerd in een herinneringstattoo op mijn rug).
Het overlijden van Aurelia’s vader was ook niet makkelijk. Ook al weet je dat zijn gevecht over is. Het gemis wordt er niet minder om. En de zorgen die niet meer ingevuld hoeven te worden brengen leegte met zich mee. Dat tijdens zijn uitvaart de vrachtwagen achter de aula opgesteld stond waarin hij het laatst gereden had, heeft veel betekend en goed gemaakt voor de nabestaanden.
Het overlijden van mijn vader was voor mijzelf echt een schok. Ik ben 34 en nog van alles van plan met mijn leven dat ik graag met hem gedeeld had. Sowieso met mijn ouders op zich, maar pa was de laatste.
Dat was een automatische piloot pur sang. Pa woonde de afgelopen bijna 30 jaar in dezelfde huurwoning en had alles vakkundig verbouwd. Na het regelen van de uitvaart, ben ik een maand bezig geweest met de woning en het beëindigen van alle administratieve dingen.
Het afbreken van zijn bouwkunsten was emotioneel, dit riep herinneringen op van toen we het opbouwden. Het hele huis leeghalen, heeft mij steun gebracht, al had ik dit niet verwacht. Dingen van vroeger (mijn moeder was een jaar of 15 toen ze bij pa kwam) vond ik terug. Van liefdesbrieven tot vriendschapsringen, verlovingsring, foto’s en alles met emotionele waarde staat nu bij mij in huis.
Nu de situatie in het UMCG onlangs gespeeld heeft, leeft ook echt het besef dat ik nu een wees ben. Normaal zoek je met zulke ellende altijd de veilige thuishaven op voor een goed gesprek. Nu voer ik dat gesprek thuis voor de kast, tegen hun foto’s waar hun urnen naast staan. Dat was/is onderdeel van het rouwproces met ma, maar is veranderd in een gewoonte dan wel een vast ritueel.
Als onderdeel van het rouwproces en een tastbare herinnering aan mijn ouders heb ik zelf een portret gegraveerd van hen. Dit heb ik ook voor mijn schoonmoeder gedaan. Die had geen foto van haar man met een vrachtwagen samen. Hier heb ik een passend portret op weten te graveren.
Uiteindelijk wordt rouw wel eens door mensen in een negatief daglicht geplaatst. Omdat het gelinkt wordt aan verdriet. Rouw is juist gezond, het vertaalt juist jouw gevoel voor diegene die het leven heeft gelaten. In onze situatie waarin een stormvloed situaties zich opvolgen, kan een automatische piloot best van pas komen. Wel moet er gewaakt worden dat er niet te lang automatisch door geleefd wordt, je hebt je tijd uiteindelijk nodig. Voor verwerking, maar ook om gezond en wel weer door te gaan. Ik heb mijn verdriet weten te vertalen in een onderneming. Mijn vrouw weet hier behoorlijk op aan te haken en geeft haar creatieve geest steeds meer de ruimte.
Wat doet rouw op de lange termijn? Enkele jaren geleden was ik nog een jongen die alleen maar bezig was om elke dag een beter lichaam te krijgen. Bodybuilding.
Nu, enkele jaren later, is sport gezond en niet meer dan dat. Vorige jaren waren mijn uitvaartpapieren nog leeg, nu is alles in grote lijnen ingevuld. En extra verzekerd voor het geval dat, omdat ik de kostwinner ben. Kleine dingen waar je eerder weinig om gaf, zijn nu opeens belangrijk in het leven.
Wat ik elke rouwende mee wil geven, helemaal als het over een langer tijdsbestek gaat. Wees eerlijk tegen jezelf en je omgeving dat er wat speelt. Je bekenden merken het toch wel aan je. In mijn situatie heeft het ook wel tot enig verzuim geleid bij mijn werkgever. Ik heb altijd open kaart gespeeld over de situaties. Ik heb enkel steun vanuit het bedrijf en collega’s ervaren. Als mensen niets van je weten, kan men er ook niet op anticiperen. En eerlijk zijn, is niet altijd makkelijk, maar ook niet altijd moeilijk. In het begin gaat iedereen door een zwart dal, maar in het dal blijven zitten of opleven, heb je uiteindelijk zelf in de hand. Mocht je in het dal blijven steken, zoek passende hulp. Niemand verdient het om een leven lang verdrietig achter te blijven.
Bas Mulder
