Mijn lieve Senna. Het verhaal van Danique van der Snoek

Zwanger worden voelde destijds bijna vanzelfsprekend. Een week na de eerste verjaardag van mijn oudste zoon hield ik alweer een positieve test in mijn handen. Wat een zegen: onze kinderen zouden écht samen opgroeien, precies zoals we hadden gehoopt. Toen we hoorden dat we opnieuw een jongetje verwachtten, was onze blauwe wolk even helemaal compleet. Tot het noodlot toesloeg.

Op 7 mei 2024 kwam Senna ter wereld. Een klein, kwetsbaar mannetje: hij was 39 cm lang en woog 896 gram. Ook al had hij maar 28 weken in mijn buik gezeten, hij was helemaal af. Maar van gelukkige kraamtranen is het nooit gekomen. Senna was namelijk 2 dagen daarvoor in mijn buik overleden.

Geen onbezorgde zwangerschap
Waar ik bij mijn eerste zwangerschap alle fases nog bijna volgens het boekje doorliep, voelde ik mij bij Senna aan een stuk door ziek. Ik ging geregeld voor een extra controle naar mijn verloskundige, of zat bij de huisarts voor passende medicatie.

Bij 16 weken werd ik medisch. Zorgen om mijn suiker en bloeddruk leidde ertoe dat ik mij meldde in het ziekenhuis. Maar de controles leken goed, de artsen waren positief.

En toch kon ik het gevoel dat er iets goed mis was niet van mij afzetten.

Pijn en gebroken vliezen
In de nacht van 2 op 3 mei 2024 werd ik wakker met hevige krampen, vooral in mijn kuiten. Schreeuwend van de pijn riep ik mijn partner. Inmiddels verloor ik ook vocht. Eerst dacht ik nog dat het door mijn bekkeninstabiliteit kwam, maar toen ik in de ochtend naar het ziekenhuis ging werd duidelijk dat mijn vliezen waren gebroken.

Het slechte nieuws was bij mij nog niet ingedaald, maar opeens was ik patiënt. Om de baby en mij te monitoren werd ik aangesloten op een CTG. Even tijd om tot bezinning te komen was er niet want al snel volgde de tweede klap: de artsen zagen steeds minder teken van leven bij Senna. Ik moest met spoed overgeplaatst worden naar een academisch ziekenhuis.

Overplaatsing en chaos
Het voelde als een speelfilm. Verschillende zusters die aan mij zaten te trekken. Infusen, medicatie en de boodschap aan mij: vooral blijven liggen en zo min mogelijk inspanning.

Geef je maar over terwijl de ambulance onderweg is en je vreest voor het leven van je ongeboren kindje. De rit met de ambulance was intens en ik voelde mij erg eenzaam. Gelukkig waren de ambulance broeders vriendelijk en heb ik hen zelfs nog even door mijn shock heen kunnen bedanken voor het snelle optreden.

Bij aankomst in het academisch ziekenhuis werd ik onderworpen aan onderzoeken terwijl ik opnieuw aan de CTG moest. Al snel werd duidelijk dat de doorbloedding vanuit de placenta niet goed was, ook werd vastgesteld dat mijn baby veel te klein was voor de termijn waarin ik zat. Van een gezonde zwangerschap was geen sprake meer, vanaf toen leefden we tussen hoop en vrees.

Opname en ongeloof
3 en 4 mei stonden in het teken van strenge controles en rust houden. De hele dag werd Senna’s hartslag en eventuele weeën activiteit gemonitord via de CTG. Mijn ouders namen ons de zorg van onze oudste zoon uithanden. En mijn partner bleef bij ons in het ziekenhuis. Verdriet voelde ik nog niet. Ik werd geleefd door shock en ongeloof. Onbewust verzette ik mij tegen het idee dat Senna het moeilijk had in mijn buik, dit overkwam ons niet.

Weggeglipt in een onbewaakt moment
Overdag lag ik aan de CTG. Maar omdat deze metingen goed moeten zijn voor 24 uur mocht ik er ’s nachts vanaf. Op 4 mei in de avond waren de artsen positief gestemd. Senna’s hartslag was sterk en regelmatig, als dit in deze lijn door zou gaan zou hij voorlopig nog goed zitten in mijn buik. Maar niets bleek minder waar. Op 5 mei 2024 kwamen er 2 goed gestemde zusters mijn kamer op. ‘Zo, even kijken waar die boef zich bevindt.’ Klonk het opgewekt terwijl de CTG de kamer werd ingerold. Maar Senna was onvindbaar. De zuster draaide tientallen rondjes met de monitor over mijn buik. Maar zijn hartslag werd niet gevonden. De onrust in mijn lijf steeg, terwijl ik in paniek vroeg wat er aan de hand was. Maar ik wilde het antwoord niet horen, ik wist al dat hij er niet meer was. Rond half 10 die ochtend werd mijn lieve Senna officieel doodverklaard door de gynaecoloog. Waarschijnlijk is hij in de nacht op een letterlijk onbewaakt moment weggeglipt.

Bevalling en uitvaart
En dan bevind je je ineens in een hele andere wereld. Nog voor ik was bevallen moesten wij de keuze maken of we wel of geen uitvaartondernemer in de arm wilden nemen. Wilden we Senna mee naar huis? Wat voor onderzoeken wilden wij na afloop laten uitvoeren? Wilden wij ons kindje begraven of cremeren? En dit terwijl op dat moment nog niet eens een naam voor ons ongeboren mannetje hadden.

De bevalling was bizar. Je gaat door elke fase heen om uiteindelijk een stil, klein mensje op de wereld te zetten. Dat maakte mij nerveus en bang. Senna werd geboren met een helmpje op. Dit maakte hem in mijn ogen nog kwetsbaarder, waardoor ik mijn baby nog meer wilde beschermen. Ik denk hier liefdevol aan terug als ik bedenk hoe mijn moederliefde het verdriet en de angst overstemde. We hebben Senna een week thuis gehad voor de uitvaart plaats vond. Een week waarin ik zoveel mogelijk leven wilde stoppen. Herinneringen wilde maken en met mijn baby wilde knuffelen. Senna is uiteindelijk gecremeerd. Het afscheid was bij ons thuis, Senna’s thuis. Na afloop lieten ballonnen op met de tekst: los in de lucht maar altijd in ons hart.

Op dit moment gaat het redelijk. Ik geniet met volle teugen van mijn oudste en ook Senna hou ik elke dag dichtbij. Ik heb een gedenkplek voor hem gemaakt centraal in mijn woonkamer. Ik ben bezig met een boek en ben actief in contact met lotgenoten. Senna wordt ontzettend gemist maar ik neem hem elke dag mee. Zo zou hij altijd bij ons blijven.